Στο χώρο του ευτοπικού εργαστηρίου, παράλληλα με τη βιβλιοθήκη, το αρχείο και το εργαστήρι ψηφιοποίησης αντιεξουσιαστικού αρχειακού υλικού, υπάρχει και μία ομάδα που ασχολείται με το ζήτημα των τροφίμων.
Βασικός σκοπός αυτής της ομάδας είναι η σύνδεση των μελών της με το ζήτημα της διατροφής.
Η οικονομική και κοινωνική κρίση έχει ορθώσει νέα τεράστια εμπόδια στο πεδίο της διατροφής των ανθρώπων.
Όσο κι αν πολυδιαφημίζουν τα κανάλια και οι εφημερίδες την «επιστροφή στην επαρχία» και την απασχόληση νέων των πόλεων με τον γεωργικό/κτηνοτροφικό τομέα, αυτό δεν καταδεικνύει την πραγματική φύση της κατάστασης. Η διάλυση των τοπικών κοινωνιών και η απουσία οποιουδήποτε προγράμματος για μικρούς παραγωγούς, με τρόπο που να ενισχύει την εξέλιξη και τη βιωσιμότητά τους και όχι με απλή επιδοτούμενη ανάσχεση της ανεργίας τους για κάποια χρόνια, αποτελούν μόνο ορισμένες από τις παραμέτρους που καθιστούν όλο αυτό το φαινόμενο ουσιαστικά μια ακόμα φούσκα.
Από την άλλη πλευρά, οι νέοι άνθρωποι των πόλεων, αυτοί που δεν βρίσκουν δουλειά, αυτοί που δεν μπορούν να συντηρήσουν ένα δικό τους σπίτι και γυρνάνε να μείνουν στους δικούς τους, αυτοί που σκέφτονται την αντιξοότητα των οικονομικών συνθηκών αλλά και εκείνων της ποιότητας ζωής στην πόλη προκειμένου να κάνουν παιδιά, όλοι αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τον καθημερινό εφιάλτη στα σούπερ μάρκετ ή στις λαϊκές της ακρίβειας των τιμών και της διαρκούς υποβάθμισης της ποιότητας των τροφίμων.
Τόσο στη μία περίπτωση της άμεσης σύνδεσης με τον πρωτογενή τομέα όσο και στην άλλη περίπτωση της καταναλωτικής συνθήκης, η αντιμετώπιση των ζητημάτων που ανακύπτουν δεν μπορεί να γίνει εξατομικευμένα σε κανένα βαθμό με όρους αξιοπρέπειας και αντίστασης από όλους εμάς.
Η συλλογική αντιμετώπιση των καθημερινών δυσκολιών που συναντάμε, το δικαίωμά μας να μην τρώμε σκουπίδια, είτε προμηθευόμενοι προϊόντα ή παράγοντας οι ίδιοι κάποια από αυτά, η αναγκαιότητα για εξάπλωση όχι απλά εναλλακτικών αλλά ταξικά εξισωτικών μορφών οικονομίας είναι ορισμένοι από τους λόγους που μας έκαναν να σχηματίσουμε αυτήν την ομάδα.
Όποιος επιλέγει να μένει μόνος και θεατής των καταστάσεων, δεν μπορεί να αφήνεται και μόνος απέναντι σε αυτήν τη συστημική επίθεση που συντελείται ενάντια στις νέες γενιές, στους καταπιεσμένους, σε ό,τι μπορεί να συνιστά με ζωντανό και ανοιχτό τρόπο την κοινωνία. Κανείς δεν μπορεί να μένει μόνος αντιμετωπίζοντας το ζήτημα της διατροφής, σε μία περίοδο που παραβιάζεται όλο και πιο πολύ ακόμα και η στοιχειώδης δυνατότητα πρόσβασης όλων των ανθρώπων σε τρόφιμα.
Έτσι, λοιπόν, η ομάδα τροφίμων έχει σκοπό να προμηθεύεται από κοινού προϊόντα οικογεωργικής δραστηριότητας από μεμονωμένους παραγωγούς, οικογενειακές παραγωγικές μονάδες ή συνεργατικά εγχειρήματα. Θέτει κομβικό ζήτημα το ξεπέρασμα της μισθωτής εκμετάλλευσης στο χωράφι αλλά και παντού, επιχειρώντας έτσι να αρθρώσει ένα λόγο αλλά και να κάνει μία έμπρακτη χειρονομία στήριξης όποιου εγχειρήματος κατευθύνεται προς το δρόμο της δημιουργίας μίας άλλης κοινωνίας μέσα στην υπάρχουσα κοινωνία.
Παράλληλα, έχει σκοπό, μέσα από τη δική της δραστηριοποίηση στην πρωτογενή παραγωγή ή στον τομέα της μεταποίησης, να διαμορφώσει έναν κοινό τόπο παραγωγικής δραστηριότητας για τη μείωση του κόστους ζωής των μελών της ομάδας, την κοινή εμπειρία στη συλλογική εργασία αλλά και την οικονομική στήριξη του εγχειρήματος του ευτοπικού εργαστηρίου.
ομάδα μιντάτι
μιντάτι: από το αραβικό imdat (=βοήθεια, αλληλεγγύη). Μιντάτι στα Τζουμέρκα, μντατ ́ στην Ήπειρο, ξέλαση στην Πελοπόννησο, έθιμο συλλογικής εργασίας και αλληλεγγύης. Όταν αρρώσταινε κάποιος, πήγαινε όλο το χωριό και του έκανε τις αγροτικές δουλειές (μάζεμα καρπών, τρύγος, κ.α.). Είχε επίσης και τον χαρακτήρα συλλογικής γιορτής.
για επικοινωνία: info@eutopia.gr (με την ένδειξη: προς ομάδα «μιντάτι»)
http://eutopia.gr/mintati-mia-aytoparoysiasi
Βασικός σκοπός αυτής της ομάδας είναι η σύνδεση των μελών της με το ζήτημα της διατροφής.
Η οικονομική και κοινωνική κρίση έχει ορθώσει νέα τεράστια εμπόδια στο πεδίο της διατροφής των ανθρώπων.
Όσο κι αν πολυδιαφημίζουν τα κανάλια και οι εφημερίδες την «επιστροφή στην επαρχία» και την απασχόληση νέων των πόλεων με τον γεωργικό/κτηνοτροφικό τομέα, αυτό δεν καταδεικνύει την πραγματική φύση της κατάστασης. Η διάλυση των τοπικών κοινωνιών και η απουσία οποιουδήποτε προγράμματος για μικρούς παραγωγούς, με τρόπο που να ενισχύει την εξέλιξη και τη βιωσιμότητά τους και όχι με απλή επιδοτούμενη ανάσχεση της ανεργίας τους για κάποια χρόνια, αποτελούν μόνο ορισμένες από τις παραμέτρους που καθιστούν όλο αυτό το φαινόμενο ουσιαστικά μια ακόμα φούσκα.
Από την άλλη πλευρά, οι νέοι άνθρωποι των πόλεων, αυτοί που δεν βρίσκουν δουλειά, αυτοί που δεν μπορούν να συντηρήσουν ένα δικό τους σπίτι και γυρνάνε να μείνουν στους δικούς τους, αυτοί που σκέφτονται την αντιξοότητα των οικονομικών συνθηκών αλλά και εκείνων της ποιότητας ζωής στην πόλη προκειμένου να κάνουν παιδιά, όλοι αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τον καθημερινό εφιάλτη στα σούπερ μάρκετ ή στις λαϊκές της ακρίβειας των τιμών και της διαρκούς υποβάθμισης της ποιότητας των τροφίμων.
Τόσο στη μία περίπτωση της άμεσης σύνδεσης με τον πρωτογενή τομέα όσο και στην άλλη περίπτωση της καταναλωτικής συνθήκης, η αντιμετώπιση των ζητημάτων που ανακύπτουν δεν μπορεί να γίνει εξατομικευμένα σε κανένα βαθμό με όρους αξιοπρέπειας και αντίστασης από όλους εμάς.
Η συλλογική αντιμετώπιση των καθημερινών δυσκολιών που συναντάμε, το δικαίωμά μας να μην τρώμε σκουπίδια, είτε προμηθευόμενοι προϊόντα ή παράγοντας οι ίδιοι κάποια από αυτά, η αναγκαιότητα για εξάπλωση όχι απλά εναλλακτικών αλλά ταξικά εξισωτικών μορφών οικονομίας είναι ορισμένοι από τους λόγους που μας έκαναν να σχηματίσουμε αυτήν την ομάδα.
Όποιος επιλέγει να μένει μόνος και θεατής των καταστάσεων, δεν μπορεί να αφήνεται και μόνος απέναντι σε αυτήν τη συστημική επίθεση που συντελείται ενάντια στις νέες γενιές, στους καταπιεσμένους, σε ό,τι μπορεί να συνιστά με ζωντανό και ανοιχτό τρόπο την κοινωνία. Κανείς δεν μπορεί να μένει μόνος αντιμετωπίζοντας το ζήτημα της διατροφής, σε μία περίοδο που παραβιάζεται όλο και πιο πολύ ακόμα και η στοιχειώδης δυνατότητα πρόσβασης όλων των ανθρώπων σε τρόφιμα.
Έτσι, λοιπόν, η ομάδα τροφίμων έχει σκοπό να προμηθεύεται από κοινού προϊόντα οικογεωργικής δραστηριότητας από μεμονωμένους παραγωγούς, οικογενειακές παραγωγικές μονάδες ή συνεργατικά εγχειρήματα. Θέτει κομβικό ζήτημα το ξεπέρασμα της μισθωτής εκμετάλλευσης στο χωράφι αλλά και παντού, επιχειρώντας έτσι να αρθρώσει ένα λόγο αλλά και να κάνει μία έμπρακτη χειρονομία στήριξης όποιου εγχειρήματος κατευθύνεται προς το δρόμο της δημιουργίας μίας άλλης κοινωνίας μέσα στην υπάρχουσα κοινωνία.
Παράλληλα, έχει σκοπό, μέσα από τη δική της δραστηριοποίηση στην πρωτογενή παραγωγή ή στον τομέα της μεταποίησης, να διαμορφώσει έναν κοινό τόπο παραγωγικής δραστηριότητας για τη μείωση του κόστους ζωής των μελών της ομάδας, την κοινή εμπειρία στη συλλογική εργασία αλλά και την οικονομική στήριξη του εγχειρήματος του ευτοπικού εργαστηρίου.
ομάδα μιντάτι
μιντάτι: από το αραβικό imdat (=βοήθεια, αλληλεγγύη). Μιντάτι στα Τζουμέρκα, μντατ ́ στην Ήπειρο, ξέλαση στην Πελοπόννησο, έθιμο συλλογικής εργασίας και αλληλεγγύης. Όταν αρρώσταινε κάποιος, πήγαινε όλο το χωριό και του έκανε τις αγροτικές δουλειές (μάζεμα καρπών, τρύγος, κ.α.). Είχε επίσης και τον χαρακτήρα συλλογικής γιορτής.
για επικοινωνία: info@eutopia.gr (με την ένδειξη: προς ομάδα «μιντάτι»)
http://eutopia.gr/mintati-mia-aytoparoysiasi
RSS Feed