Η Monsanto, γνωστή σαν ο δολοφόνος της φύσης του Βιετνάμ
και αρχηγός των μεταλλαγμένων, εφεύρε και το Roundup, που σκοτώνει τα «παράσιτα»
και όχι τα καλά φυτά! Δηλαδή σκοτώνει την βιοποικιλότητα της φύσης! Επειδή όμως
όλα αυτά είναι αισχρή προπαγάνδα των εταιρειών βιοτεχνολογίας και στην πράξη ο
δολοφόνος το Roundup σκοτώνει σε μεγαλύτερες ποσότητες ΟΛΑ τα φυτά, τα ζώα και
τους ανθρώπους! Δείτε τις ανακοινώσεις των επιστημόνων στην συνέχεια:
Νέες αναφορές και αναλύσεις δείχνουν και πάλι ότι το κύριο συστατικό του
ζιζανιοκτόνου Roundup της Monsanto συνδέεται με την πρόκληση καρκίνου, γενετικών
ανωμαλιών και της νόσου του Πάρκινσον ενώ ενδείξεις για την επικινδυνότητα του
υπήρχαν από την δεκαετία του '80 οι οποίες είχαν εσκεμμένα αγνοηθεί. Το Roundup
και η ενεργή του ουσία glyphosate, χρησιμοποιείται ήδη ευρέως στη γεωργία, την
κηπουρική και σε δημόσιους χώρους ενώ δείχνει να αποτελεί σημαντικό κίνδυνο για
τη δημόσια υγεία.
Ένα από τα κύρια συστατικά του Roundup, καθώς επίσης και
διάφορων άλλων ζιζανιοκτόνων, είναι μια χημική ουσία γνωστή ως glyphosate. Μια
πρόσφατη ανασκόπηση της ακαδημαϊκής έρευνας κατέδειξε ότι η έκθεση στην ουσία
μπορεί να προκαλέσει μια σειρά σοβαρών ασθενειών όπως καρκίνο, ορμονικές
διαταραχές, γενετικές ανωμαλίες και νευρολογικές ασθένειες όπως η νόσος του
Πάρκινσον. Το συστατικό glyphosate έχει αποδειχθεί βλαβερό για την άγρια πανίδα
και τον υδροφόρο ορίζοντα, όταν εξαπλώνεται μέσω του εδάφους ή των υδάτων
απορροής.
Γνώριζαν αλλά απέκρυπταν..
Σύμφωνα με πρόσφατα άρθρα η βιομηχανία φυτοφαρμάκων και οι ρυθμιστικές αρχές έχουν κατηγορηθεί επανειλημμένα ότι έχουν παραπλανήσει το κοινό με ισχυρισμούς ότι το glyphosate είναι ασφαλές. Στην πραγματικότητα, οι ακαδημαϊκές μελέτες – μια εκ των οποίων είχε πραγματοποιηθεί από την ίδια την Monsanto, έδειχναν ήδη από τη δεκαετία του 1980 ότι το glyphosate προκαλεί γενετικές ανωμαλίες σε πειραματόζωα.
Παρόλα τα
ακόμη πιο πρόσφατα στοιχεία των κινδύνων για την υγεία, συμπεριλαμβανομένων
εκθέσεων για την κλιμάκωση των επιπέδων των γενετικών ανωμαλιών και καρκίνου σε
περιοχές της Νότιας Αμερικής, όπου το glyphosate χρησιμοποιείται ευρέως πάνω σε
καλλιέργειες, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ακολούθησε τις ΗΠΑ και άλλες χώρες στην
έγκριση της χρήσης της συγκεκριμένης χημικής ουσίας ως ζιζανιοκτόνο. Το
κράτος-μέλος που λειτούργησε ως εισηγητής της πρότασης και ως σύνδεσμος μεταξύ
της βιομηχανίας και της επιτροπής ήταν η Γερμανία, η οποία ουσιαστικά έπαιξε
σημαντικό ρόλο στην ελαχιστοποίηση της προβολής των προβλημάτων του glyphosate
και επωμίζεται σημαντικό μερίδιο ευθύνης για την εισαγωγή του στην αγορά
φυτοφαρμάκων.
Συγκεκριμένα, τα γεγονότα έχουν ως εξής:
• Η βιομηχανία (συμπεριλαμβανομένης της Monsanto) γνώριζε ήδη από τη δεκαετία του
1980 και από δικές της μελέτες ότι το glyphosate προκαλεί δυσπλασίες σε
πειραματόζωα σε υψηλές δόσεις.
• Η βιομηχανία γνώριζε από το 1993 ότι τα
αποτελέσματα αυτά εμφανίζονται επίσης και σε χαμηλότερες δόσεις.
• Η γερμανική κυβέρνηση γνώριζε τουλάχιστον από το 1998 ότι το glyphosate προκαλεί
δυσπλασίες.
• Η ομάδα εμπειρογνωμόνων αναθεώρησης της Κομισιόν γνώριζαν από
το1999 ότι το glyphosate προκαλεί δυσπλασίες.
• Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή γνώριζε
από το 2002 ότι το glyphosate προκαλεί δυσπλασίες. Αυτή ήταν η χρονιά που
υπογράφτηκε η τρέχουσα έγκριση του glyphosate.
Η αντίσταση (των
ζιζανίων) εξαπλώνεται
Εκτός από τις δυνατότητες της ανθρώπινης
υγείας και των περιβαλλοντικών επιπτώσεων από τη χρήση του προϊόντος glyphosate,
παρουσιάζει επίσης απειλές για την αυξανόμενη ανθεκτικότητα των ζιζανίων στα
ζιζανιοκτόνα. Αυτό έγινε ακόμη πιο έντονο ιδιαίτερα με την εξάπλωση των
μεταλλαγμένων (γ.τ.) καλλιεργειών, όπου τα φυτά τροποποιούνται για να είναι
ανθεκτικά στο glyphosate (Roundup Ready φυτά), επιτρέποντας τους αγρότες να
κάνουν βαριά χρήση του τοξικού ζιζανιοκτόνου χωρίς να επηρεάζονται οι
καλλιέργειες.
Σύμφωνα με αναφορές, η ανθεκτικότητα στο glyphosate έχει ήδη
επιβεβαιωθεί σε περισσότερα από 20 είδη ζιζανίων, με πάνω από 100 στελέχη που
έχουν εντοπιστεί να είναι ανθεκτικά, καλύπτοντας μια έκταση περίπου 60
εκατομμυρίων στρεμμάτων, κυρίως στην Αργεντινή, τη Βραζιλία και τις ΗΠΑ. Υπό
αυτές τις συνθήκες, υπάρχουν έντονες ανησυχίες και ότι η Monsanto και άλλες
εταιρείες χημικών θα δρομολογήσουν την χρήση ακόμη πιο τοξικών χημικών ουσιών
για την καταπολέμηση της ανθεκτικότητας δημιουργώντας μια “κούρσα χημικού
πολεμικού εξοπλισμού”.

Πηγή: BiotechWatch.gr

Είναι στην ουσία ένα αγρο-οικοσύστημα, όπου κοινότητες φυτών και ζώων
αλληλεπιδρούν με το φυσικό, βιολογικό και χημικό τους περιβάλλον, το οποίο
ταυτόχρονα τροποποιείται από τον άνθρωπο για την παραγωγή τροφίμων, κλωστικών
ινών, ενέργειας και άλλων προϊόντων για ανθρώπινη κατανάλωση και μεταποίηση.
Αυτό το αγροοικοσύστημα είναι ενταγμένο οργανικά στα πλαίσια του γενικότερου τοπικού οικοσυστήματος που το περιβάλει και λειτουργεί με στόχο την αειφορία, δηλαδή την κάλυψη των αναγκών του παρόντος, χωρίς να διακυβεύεται η ικανότητα της μελλοντικής γενιάς ανθρώπων να καλύψει τις δικές της.
Στα πλαίσιά του η διαχείριση των φυσικών πόρων και του ανθρώπινου
δυναμικού είναι πρωταρχικής σημασίας. Περιλαμβάνει τη διατήρηση ή τον εμπλουτισμό αυτών των ζωτικών πόρων μακροπρόθεσμα. Η διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού
συμπεριλαμβάνει την εκτίμηση των κοινωνικών ευθυνών: τις συνθήκες εργασίας και
διαβίωσης των εργαζομένων, τις ανάγκες των αγροτικών κοινοτήτων, την υγεία και
ασφάλεια των καταναλωτών τόσο στο παρόν όσο και στο μέλλον.
Η “ολοκληρωμένη προσέγγιση αγρού” λαμβάνει υπόψη τους πολιτιστικούς, τους κοινωνικούς και φυσικούς πόρους καθώς και το έδαφος, το νερό και τον αέρα. Από την ανακύκλωση και την ενεργειακή αποδοτικότητα, μέχρι τη διαχείριση των υδάτινων πόρων και τη χρήση των παρασκευασμάτων φυτο-ζωοπροστασίας και των άλλων εισροών.
Λαμβάνει υπόψη την αλληλεπίδραση των βιοτικών και αβιοτικών
παραγόντων και στοιχείων του περιβάλλοντος, ώστε να παρέχεται η δυνατότητα στην ηλιακή ενέργεια να ταξιδέψει μέσω όλων των επιπέδων της τροφικής αλυσίδας και να επιτρέπει στην ύλη να ανακυκλωθεί.

Ο κυριότερος παράγοντας που θα καθορίζει πόσα και
ποια είδη οργανισμών μπορούν να ζήσουν σε ένα ολοκληρωμένο αγρόκτημα είναι το
διαθέσιμο ποσό ενέργειας. Η ενέργεια σε ένα αγρόκτημα-οικοσύστημα ρέει από
τον ήλιο στους αυτότροφους οργανισμούς(παραγωγοί- φωτοσυνθετικοί
οργανισμοί) μετά στους οργανισμούς που τρέφονται από τους αυτότροφους
(φυτοφάγοι οργανισμοί) και τελικά στους οργανισμούς που τρέφονται από τους
άλλους οργανισμούς (καταναλωτές–σαρκοφάγοι οργανισμοί). Αντίθετα από την
ενέργεια, η ύλη ανακυκλώνεται. Το νερό, ο κύκλος του άνθρακα και του αζώτου
είναι οι τρεις κύριοι τρόποι με τους οποίους η ύλη ανακυκλώνεται σε αυτό.
Ο κύκλος του νερού :
Η διαθεσιμότητα του νερού είναι ένας από τους βασικούς
παράγοντες που ρυθμίζουν την παραγωγικότητα σε
ένα τέτοιο αγροοικοσύστημα. Εξαρτάται από τον γενικότερο κύκλο του νερού στην
περιοχή(συνίσταται συνήθως από τα ακόλουθα στάδια: εξάτμιση (από τις λίμνες, τα
ποτάμια και τους ωκεανούς), διαπνοή από φυτά και δέντρα, υγροποίηση(σχηματισμός
σύννεφων), κατακρήμνιση(βροχή, χιόνι, χαλάζι), διαφυγή ή επιστροφή πίσω στον
κύκλο. Έχουν εκφραστεί σοβαρές περιβαλλοντικές ανησυχίες για τη χρήση του νερού
στη γεωργία μέσω της άρδευσης, ιδιαίτερα στις Μεσογειακές χώρες. Στις
περιοχές όπου η χρήση υπερβαίνει το ρυθμό ανεφοδιασμού και η στάθμη νερού
μειώνεται οι περιβαλλοντικές συνέπειες μπορούν να είναι σοβαρές, π.χ.
ερημοποίηση ή αλάτωση από το θαλάσσιο νερό που εισβάλλει στον υδροφόρο ορίζοντα,
και απώλεια της βιοποικιλότητας ως αποτέλεσμα της αλλαγής στη ροή των
κοιτών(βλέπε π.χ.εκτροπή Αχελώου). Η άρδευση μπορεί να οδηγήσει στη μόλυνση των
υδάτων λόγω της αυξημένης συγκέντρωσης των φυτοφαρμάκων και των θρεπτικών ουσιών στο νερό που απορρέει. Επιπλέον, απαιτούνται ακόμα μεγαλύτεροι πόροι για
την άντληση του νερού από τις βαθύτερες γεωτρήσεις.
Σχετικά με την ποιότητα νερού, η συμβατική γεωργία είναι μια σημαντική πηγή νιτρικών και
φωσφορικών αλάτων στο νερό. Αυτό μπορεί να οδηγήσει στον ευτροφισμό, με τα
επακόλουθα σοβαρά αποτελέσματα στο φυσικό περιβάλλον, και στη συγκέντρωση
νιτρικών αλάτων στις πηγές πόσιμου ύδατος, επιφανειακού και υπόγειου(Το 87% των
αγροτικών περιοχών στην Ευρώπη έχουν συγκέντρωση νιτρικών στα υπόγεια ύδατα που
υπερβαίνει το ασφαλές όριο των 25 mg/l, και το 22% βρίσκεται πάνω από
την μέγιστη επιτρεπτή συγκέντρωση των 50 mg/l..).
Για την αποκατάσταση
αυτού του προβλήματος χρειάζονται γενικότερα εκτενή μέτρα που δεν είναι δυνατόν
να ληφθούν στα πλαίσια του αγροοικοσυστήματος και περιγράφονται στην οδηγία της
ΕΕ για τα νιτρικά άλατα. Κάποιες προσωρινές λύσεις είναι η χρήση ποικιλιών
ανθεκτικών στα άλατα, η χαμηλής έντασης άρδευση, κάποια εδάφη μπορεί να
χρειαστεί να παραμείνουν ακαλλιέργητα ή να οδηγηθούν σε άλλες χρήσεις, όπως π.χ.
στην παραγωγή ανθεκτικών στην ξηρασία φυτών για ζωοτροφή, στην αποκατάσταση των φυσικών βιότοπων κ.λ.π. Σε κάθε περίπτωση εκείνο που θα είναι απαραίτητο είναι ο βιολογικός καθαρισμός των υγρών αποβλήτων από τις ανθρώπινες
εγκαταστάσεις(κατοικίες του ανθρώπινου δυναμικού που θα έχει εγκατασταθεί στο
αγρόκτημα) και από τις αντίστοιχες ζωϊκές εγκαταστάσεις καθώς και η εξοικονόμιση
και ο σωστός τρόπος άρδευσης.
Ο κύκλος του άνθρακα:
ο άνθρακας κυκλοφορεί μέσα στο περιβάλλον του αγροκτήματος με τη μορφή του
διοξειδίου του άνθρακα (CO2). Τα φυτά δεσμεύουν το CO2 από την ατμόσφαιρα και το
χρησιμοποιούν στη διαδικασία της φωτοσύνθεσης μετατρέποντάς το σε
υδατάνθρακες(1), ενώ άλλοι οργανισμοί(μικροοργανισμοί-ζώα-άνθρωποι) και τα ίδια
τα φυτά απελευθερώνουν CO2 στην ατμόσφαιρα κατά τη αναπνοή-διαπνοή. Μεγάλο μέρος του άνθρακα μπορεί να αποθηκευθεί στο έδαφος μέσω της εναπόθεσης των
«συντριμιών» της βιομάζας και της οργανικής ύλης(SOM) από τη κομποστοποίησή της
στα πλαίσια του αγροκτήματος. Αυτή η διαδικασία μπορεί να επιταχύνεται με τη
χρήση των Ενεργών Μικροοργανισμών(ΕΜ: έχουμε ασχοληθεί σε άλλη ανάρτηση με
αυτούς), και αυτό θα είναι η συμβολή του ολοκληρωμένου αγροκτήματος στη μείωση
της περίσσειας του CO2 –λόγω φαινομένου του θερμοκηπίου- στην ατμόσφαιρα και άρα στην αποτροπή της αλλαγής του κλίματος.
Ο κύκλος του αζώτου :
οι οργανισμοί χρειάζονται το άζωτο για την παραγωγή
αμινοξέων. Η ατμόσφαιρα περιέχει άζωτο κατά 75%, αλλά οι περισσότεροι
οργανισμοί δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτή τη μορφή αζώτου, και πρέπει να έχει μια σταθερή μορφή. Ο κύκλος αζώτου παράγει αυτή τη σταθερή μορφή αζώτου που χρειάζονται οι οργανισμοί. Τα αζωτοβακτήρια δεσμεύουν το ατμοσφαιρικό άζωτο και παράγουν αμμωνία (NH3).
Αλλά βακτήρια χρησιμοποιούν την αμμωνία από τα ζωϊκά απόβλητα
και παράγουν νιτρικά άλατα και νιτρώδη άλατα κατά τη διαδικασία κομποστοποίησης.
Τα νιτρικά άλατα χρησιμοποιούνται από τα φυτά για την παραγωγή αμινοξέων τα
οποία στη συνέχεια χρησιμοποιούνται στην παραγωγή πρωτεϊνών από τα φυτά.
Τα φυτά
καταναλώνονται από άλλους οργανισμούς οι οποίοι χρησιμοποιούν τα αμινοξέα από τα
φυτά για να φτιάξουν τα δικά τους. Οι αποικοδομητές μετατρέπουν το άζωτο που
βρίσκουν σε άλλους οργανισμούς σε αμμωνία και το επιστρέφουν στο έδαφος. Κάποια
βακτήρια βέβαια επιστρέφουν το άζωτο στην ατμόσφαιρα, αλλά με την πολύ σημαντική
διαδικασία της κομποστοποίησης μπορούμε να έχουμε μεγάλο μέρος του αζώτου στο
έδαφος, πράγμα που είναι απαραίτητο για την παραγωγικότητα του
αγροκτήματος.
Θα πρέπει λοιπόν να λαμβάνονται πολύ σοβαρά υπόψη αυτοί οι
κύκλοι για τη λειτουργία του αγροκτήματος σαν εντοπισμένο οικοσύστημα. Βέβαια σε
αυτούς τους κύκλους θα πρέπει να προστεθούν και οι λειτουργίες
των αλληλεξαρτήσεων και των διαδικασιών που συναντώνται και στο φυσικό
περιβάλλον π.χ. θρεπτική ανακύκλωση, αλληλεπιδράσεις αρπακτικών ζώων/ θηραμάτων, ανταγωνισμός και συμβίωση.

Πιο συγκεκριμένα ο σχεδιασμός ενός τέτοιου
αγροοικοσυστήματος βασίζεται στην εφαρμογή των ακόλουθων αρχών:
1. Ενίσχυση της ανακύκλωσης της βιομάζας, βελτιστοποίηση της θρεπτικής
διαθεσιμότητας και εξισορρόπηση της θρεπτικής ροής
2. Εξασφάλιση ευνοϊκών εδαφολογικών συνθηκών
για την ανάπτυξη των φυτών, ιδιαίτερα με τη διαχείριση της οργανικής ουσίας και
την ενίσχυση της εδαφολογικής μικροβιακής ζυμωτικής(και όχι αποσυνθετικής)
δραστηριότητας
3. Ελαχιστοποίηση των απωλειών λόγω της ηλιακής ακτινοβολίας,
του αέρα και του νερού μέσω της διαχείρισης του μικροκλίματος, της συλλογής
νερού και της διαχείρισης του εδάφους μέσω της αυξανόμενης εδαφολογικής
κάλυψης
4. Διαφοροποίηση ειδών και γενετική διαφοροποίηση του
αγροοικοσυστήματος στο χρόνο και στο χώρο
5. Ενίσχυση των ευεργετικών
βιολογικών αλληλεπιδράσεων και των συνεργισμών μεταξύ των συστατικών της
αγρο-βιοποικιλότητας έχοντας ως αποτέλεσμα την προώθηση των κύριων οικολογικών
διαδικασιών και υπηρεσιών
Ο τελικός στόχος του αγρο-οικολογικού σχεδιασμού
είναι να ενσωματωθούν τα στοιχεία έτσι ώστε να βελτιωθεί η συνολική βιολογική
αποδοτικότητα, να διατηρηθεί η βιοποικιλότητα και η παραγωγικότητα του
αγροοικοσυστήματος και να διατηρηθεί η ικανότητά αυτοσυντήρησης του. Ο
στόχος είναι να σχεδιαστεί ένα τύπος αγροοικοσυστημάτων, που μιμείται τη δομή
και τη λειτουργία των φυσικών οικοσυστημάτων.
Οι βασικότεροι βέβαια στόχοι είναι:
1) η επίτευξη "υγιούς" εδάφους .Το υγιές έδαφος θα
δώσει υγιή φυτά με άριστη ευρωστία και λιγότερο ευαίσθητα στα παράσιτα και στη
συνέχεια υγιή φυτά θα δώσουν υγιή ζώα και ανθρώπους.
2) η επίτευξη της όσο το δυνατόν μεγαλύτερης βιοποικιλότητας.
Η ποικιλομορφία των φυτών
υποστηρίζει στη συνέχεια την ποικιλομορφία της άγριας ζωής και αυτή με τη σειρά
της θα ενισχύσει τα φυσικά οικοσυστήματα και θα μπορεί να βοηθήσει στη
διαχείριση παρασίτων. Οι πολυκαλλιέργειες είναι συνήθως πιο ευέλικτες οικονομικά
και οικολογικά. Ενώ η μονοκαλλιέργεια έχει πλεονεκτήματα από την άποψη της
αποδοτικότητας και της ευκολίας της διαχείρισης, η απώλεια της συγκομιδής σε
οποιοδήποτε έτος θα μπορούσε να θέσει σε σοβαρό κίνδυνο τη σταθερότητα μιας
κοινότητας που εξαρτάται από αυτή την συγκομιδή. Με την πολυκαλλιέργεια
μοιράζεται ο οικονομικός κίνδυνος. Με την κατάλληλη διαχείριση, η ποικιλομορφία
μπορεί επίσης να βελτιώσει ένα αγρόκτημα από βιολογική άποψη. Για παράδειγμα,
στο σύστημα ετήσιων καλλιεργειών, η αμειψισπορά μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την
καταπολέμηση των «ζιζανίων», των παθογόνων και των εντομολογικών εχθρών. Επίσης,
τα φυτά κάλυψης έχουν σταθεροποιητικά αποτελέσματα στο αγροοικοσύστημα με την
συγκράτηση του εδάφους και των θρεπτικών ουσιών, την διατήρηση της εδαφικής
υγρασίας με τα φυτικά υπολείμματα, και με την αύξηση του ρυθμού διήθησης του
νερού και της εδαφολογικής υδατοχωρητικότητας.
Η βέλτιστη ποικιλομορφία
μπορεί να επιτευχθεί με την ενσωμάτωση της φυτικής και ζωικής παραγωγής στο ίδιο
ολοκληρωμένο αγρόκτημα. Αυτό ήταν η συνηθισμένη πρακτική για αιώνες μέχρι τα
μέσα της 20ου αιώνα όταν η βιομηχανοποιημένη εντατική γεωργία ανάγκασαν τα
αγροκτήματα να γίνουν πιο εξειδικευμένα. Η μικτή φυτική και ζωική παραγωγής έχει
διάφορα πλεονεκτήματα. Καλλιεργώντας φυτικά είδη-προϊόντα μόνο στις
επίπεδες επιφάνειες εδάφους και βοσκές ή κτηνοτροφικές καλλιέργειες σε
απότομες κλίσεις μειώνεται η διάβρωση του εδάφους. Οι βοσκότοποι και
οι κτηνοτροφικές
καλλιέργειες στην αμειψισπορά βελτιώνουν την ποιότητα του εδάφους, μειώνουν τη
διάβρωση και η κοπριά από τα αγροτικά ζώα, στη συνέχεια, συμβάλλει στην
γονιμότητα του εδάφους. Επιπλέον μια δραστική μείωση της παραγωγής-κατανάλωσης
κρέατος και γάλακτος μέσω και της μείωσης του αριθμού ζώων, ώστε να τα αντέχει
το αγρόκτημα θα είχε  ένα σημαντικό θετικό αντίκτυπο στο κλίμα. Θα είχε επίσης
μια θετική επίδραση στην υγεία του παγκόσμιου πληθυσμού, μιας και ένα
δισεκατομμύριο ανθρώπων είναι υπέρβαροι- σχεδόν και όσοι υποσιτίζονται. Μια
αλλαγή προς ολοκληρωμένα, πολυλειτουργικά συστήματα  θα είχε θετικές επιπτώσεις
για τη γεωργία και οι βοσκότοποι μπορούν να λειτουργήσουν σαν μεγάλες
“δεξαμενές” αποθήκευσης του άνθρακα και της βιοποικιλότητας.Τα αγροτικά ζώα
μπορούν να αμβλύνουν τις αρνητικές επιπτώσεις των περιπτώσεων ζημιών στις
καλλιέργειες, καταναλώνοντας τα υπολείμματα της καλλιέργειας, η οποία σε ένα
σύστημα που θα είχε«μόνο φυτικές καλλιέργειες» θα θεωρούνταν αποτυχία. Η ζωική
παραγωγή, που σύμφωνα με τις προτάσεις στο κείμενο για τη "κρεοφαγία-φυτοφαγία"
θα παίζει συμπληρωματικό ρόλο, μπορεί να βοηθήσει στην αυτάρκεια του
αγροοικοσυστήματος και να προστατέψει τους αγρότες από την έλλειψη διατροφής και
από τις διακυμάνσεις του εμπορίου και των τιμών. Σε συνδυασμό με τις φυτικές
καλλιέργειες, θα γίνεται αποτελεσματικότερη η αγροτική εργασία για την κάλυψη
των βιοτικών αναγκών.
3)Το μικρότερο δυνατόν οικολογικό αποτύπωμα, με τις λιγότερες δυνατές εισροές.
 Η επιλογή ειδών και ποικιλιών που είναι καλά προσαρμοσμένα στη περιοχή και στις συνθήκες του αγρού βοηθάνε σε αυτό.
Επίσης η επιλογή των μεθόδων της βιοκαλλιέργειας, της
βιοδυναμικής ή της φυσικής καλλιέργειας, οι οποίες είναι έντασης εργασίας και
όχι χημικών εισροών συνεισφέρουν στο μικρό οικολογικό αποτύπωμα.
Κύρια όμως
θα πρέπει να μπει στόχος να μειωθεί η εξάρτηση από τις μη ανανεώσιμες πηγές
ενέργειας και να υποκατασταθούν αυτές από τις ανανεώσιμες πηγές ή την εργασία,
αλλά μέχρι το σημείο βέβαια που είναι εφικτό. Μικρές εγκαταστάσεις γεωθερμίας
στα κτίρια, παραγωγής βιοαερίου για θέρμανση-μαγείρεμα, μικρές ανεμογεννήτριες
και μικρά φωτοβολταϊκά για παραγωγή της απαιτούμενης ηλεκτρικής ενέργειας, είναι
δυνατές σήμερα στα πλαίσια ενός τέτοιου αγροκτήματος.
4)
Ένας επιπλέον στόχος θα πρέπει να είναι και η εγκατάσταση στο αγρόκτημα της
κοινότητας των ανθρώπων, που ασχολούνται με τη διαχείρισή του. Αυτό είναι λίγο
δύσκολο για τα σημερινά ελληνικά δεδομένα, όπου ο αγροτικός κλήρος είναι πολύ
μικρός. Αν όμως η όλη κατεύθυνση συνδεθεί με ένα καινούργιο κίνημα
κοινοτισμού και επιστροφής και εγκατάστασης της νέας άνεργης γενιάς των
πόλεων στην περιφέρεια, θα είναι αυτό δυνατό. Με αλλαγή της χρήσης της γης και
ένα «νέο αναδασμό»-μπορούν να δημιουργηθούν κατάλληλα από άποψη έκτασης
αγροκτήματα, στα οποία θα μπορούν να εγκαθίστανται οι νέοι δημιουργώντας δομές
«διευρυμένης οικογένειας» ή οικοκοινότητας. Με
αυτές όμως τις κοινωνικές δομές θα ασχοληθούμε σε ένα επόμενο κείμενο.


(1)αντίδραση φωτοσύνθεσης είναι:
6CΟ2 + 12Η2Ο +ηλιακή
ενέργεια→ C6Η12Ο6 + 6O2 + 6Η2Ο + 674 θερμίδες

Πριν από ένα χρόνο, στο πλαίσιο του διετούς ερευνητικού προγράμματος με τίτλο «Διερεύνηση ανάπτυξης ευκαιριών στροφής των καπνοπαραγωγών
προς άλλες απασχολήσεις», το Ινστιτούτο Γεωργοοικονομικών και Κοινωνιολογικών
Ερευνών κάλεσε τους εκπροσώπους των νομών Αιτωλοακαρνανίας, Αργολίδας, Βοιωτίας, Κορινθίας και Φθιώτιδας και τους ενημέρωσε για νέους δυναμικούς κλάδους που θα πρέπει να ακολουθήσουν για να κόψουν...τον καπνό.
Αγκινάρες, αραβόσιτος, φράουλες, σπαράγγια, ρίγανη, μηδική - το κυριότερο κτηνοτροφικό φυτό της χώρας μας, καλλιεργείται για την παραγωγή σανού. «Θα αυξήσετε τα κέρδη, είναι είδη που προσαρμόζονται στις εδαφοκλιματικές συνθήκες και αξιοποιούν το διαθέσιμο εργατικό δυναμικό».
Το ίδιο Ινστιτούτο μεταξύ άλλων προτείνει στους παραγωγούς
επιχειρηματικής μορφής βοοτροφία στην περιοχή Χωρύγι (Νομός Κιλκίς), εκτροφή
βουβαλιών στην Κερκίνη (Νομός Σερρών) και καλλιέργειες: κερασιού στο χωριό
Αγίασμα (Νομός Ροδόπης), ροδιάς (Νομούς Πέλλας, Ροδόπης, Ξάνθης), κηπευτικών στη
Ροδόπολη (Νομός Σερρών), βιολογικό καπνό στα Πομακοχώρια (Νομός Ξάνθης), «καφέ» βαμβακιού στο χωριό Μεγάλο Κρανοβούνιο (Νομός Ροδόπης), βιομηχανικού σπανακιού στην περιοχή των Γιαννιτσών (Νομός Πέλλας), αρωματικών φυτών -μελισσόχορτο, φασκομηλιά, μέντα, κόκκινο τριφύλλι, εχινάτσια, γαϊδουράγκαθο, δενδρολίβανο και βασιλικός- (Νομός Αιτωλοακαρνανίας), απόσταξη και εμπορία ριγανέλαιου στην Κρηστώνη (Νομός Κιλκίς), καλλιέργεια σπιρουλίνας -είναι ένα μικρό σε μήκος φύκι, πολυβιταμινούχο, που ονομάζεται και «τροφή των αστροναυτών» λόγω της υψηλής του περιεκτικότητας σε πρωτεΐνη- στη Νιγρίτα (Νομός Σερρών), μανιταριών στο Γαλλικό (Νομός Κιλκίς).
Ενα σωρό αγροτικά προϊόντα της ελληνικής γης βγαίνουν από την
αφάνεια, καλλιεργούνται, προωθούνται στις αγορές και αρχίζουν να αποφέρουν
αποτελέσματα.
* Ο κρόκος Κοζάνης, το χρυσάφι της ελληνικής γης όπως
αποκαλείται, συγκαταλέγεται στα πιο προσφιλή και πολύτιμα μπαχαρικά των αρχαίων
πολιτισμών, για το άρωμα, το χρώμα, τις φαρμακευτικές και αφροδισιακές του
ιδιότητες. Ο Συνεταιρισμός Κροκοπαραγωγών Κοζάνης ιδρύθηκε το 1971, απαρτίζεται
από 1.500 μέλη και έχει το αποκλειστικό δικαίωμα συλλογής, συσκευασίας και
διακίνησης του κρόκου. Η ίδρυση του Συνεταιρισμού δημιούργησε ένα φορέα που έχει
τη συνολική ευθύνη της συγκέντρωσης, επεξεργασίας, τυποποίησης και διάθεσης του
προϊόντος, έτσι ώστε να διασφαλίζεται η ποιότητά του και να αποφεύγεται η νοθεία
που γινόταν στο παρελθόν, από τους εμπορομεσίτες, με αποτέλεσμα την υποβάθμιση
και την αρνητική εικόνα του προϊόντος. Καταναλώτριες χώρες θεωρούνται οι
Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία, ΗΠΑ, Ελβετία, Αγγλία, Γερμανία, Σκανδιναβικές και Κάτω
Χώρες, Σαουδική Αραβία, Κουβέιτ, Βραζιλία, Αργεντινή, Ιαπωνία.
* Το σπαράγγι
είναι μια από τις πλέον δυναμικές καλλιέργειες για τη χώρα μας. Είναι ένα καθαρά
εξαγώγιμο αγροτικό προϊόν, αφού το 95% της ελληνικής παραγωγής αποστέλλεται στο
εξωτερικό. Τα κυριότερα κέντρα παραγωγής στη χώρα μας βρίσκονται στα Γιαννιτσά,
την Καβάλα, την Ημαθία, την Εδεσσα, την Ορεστιάδα, την Αιτωλοακαρνανία και την
Ξάνθη.
* Η Ενωση Μαστιχοπαραγωγών Χίου είναι αναγκαστικός συνεταιρισμός που
ιδρύθηκε το 1938 με τον ιδρυτικό νόμο 1390 και είναι φορέας αποκλειστικής
διαχείρισης της φυσικής μαστίχας στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Αποτελεί τη
συλλογική έκφραση 20 πρωτοβάθμιων συνεταιρισμών των 24 Μαστιχοχωρίων που
βρίσκονται στη νότια Χίο. Σήμερα η Ενωση Μαστιχοπαραγωγών αριθμεί περίπου 5.000
μέλη και είναι ένας από τους μεγαλύτερους σε μέγεθος οργανισμούς της περιφέρειας
Βορείου Αιγαίου.Η εμπορική δραστηριότητά της είναι κυρίως εξαγωγική, αφού το 60%
της ετήσιας παραγωγής της μαστίχας Χίου προωθείται στις αγορές του εξωτερικού
-Ευρώπη, Μ. Ανατολή, Αμερική, Αφρική, Αυστραλία, Ασία- ενώ η συνολική ποσότητα
εξαγόμενης μαστίχας το 2004 ανήλθε σε 73 τόνους. Είναι αξιοσημείωτο ότι τα
σημαντικότερα προϊόντα (μαστίχα, μαστιχέλαιο, τσίκλα Elma) της ΕΜΧ είναι
προϊόντα Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ).
* Στην καλλιέργεια
ροδιάς στρέφονται οι αγρότες στην Κεντρική Μακεδονία και όχι μόνο, αναζητώντας
εναλλακτική λύση μετά την αναγκαστική εγκατάλειψη παραδοσιακών καλλιεργειών -και
λόγω ΚΑΠ- όπως αυτή του καπνού. Στη Γουμένισσα Κιλκίς, πρώην καπνοπαραγωγοί
συνέστησαν την ομάδα παραγωγών ροδιού «Το Ρόδι» και καλλιεργούν σε περισσότερα
από 500 στρέμματα ροδιές, που αναμένεται να φτάσουν τα 2.000 στρέμματα την
επόμενη 5ετία. Η καλλιέργεια ροδιών έχει εξαπλωθεί σε νομούς της Β. Ελλάδας,
όπως ο νομός Πέλλας, ως αποτέλεσμα ιδιωτικής πρωτοβουλίας μιας ισραηλινής
εταιρείας που δραστηριοποιείται στο χώρο κατασκευής αρδευτικών συστημάτων και
προωθεί την καλλιέργεια της ροδιάς με όρους συμβολαιακής γεωργίας. Στην περιοχή
έχουν εγκατασταθεί μέχρι σήμερα 700 στρέμματα ροδιάς, ενώ σύντομα θα φυτευτούν
άλλα 500 στρέμματα. Αναμένεται όμως αύξηση της καλλιέργειας στο μέλλον γιατί το
ενδιαφέρον του κόσμου είναι μεγαλύτερο, εφόσον αντιμετωπιστούν τα προβλήματα που
παρατηρούνται στη διάθεση ασφαλούς πολλαπλασιαστικού υλικού.
* Μεταξύ των
τριών μόνο χωρών που θα τους χορηγηθεί επίσημη άδεια εντός του 2009 για την
καλλιέργεια της στέβιας, που εκτιμάται ότι μπορεί να αντικαταστήσει την
καπνοκαλλιέργεια, συγκαταλέγεται η Ελλάδα. Η στέβια είναι ένα μικρό βότανο που
φυτρώνει στη βορειοδυτική Παραγουάη και αποτελεί παραδοσιακό γλυκαντικό των
αυτοχθόνων Γουαρανών. Είναι 300 φορές πιο γλυκιά από τη ζάχαρη, χωρίς καθόλου
θερμίδες, ενώ μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν ενδείξεις για ανεπιθύμητες δράσεις στον
ανθρώπινο οργανισμό. Αντιθέτως, έρευνες του Πανεπιστημίου της Ασουνσιόν στην
Παραγουάη έχουν δείξει ότι η στέβια διαθέτει αντιοξειδωτικές, αντιφλεγμονώδεις
και αντιβακτηριδιακές ιδιότητες. Ενα ακόμα πλεονέκτημα είναι ότι η κρυσταλλική
γλυκιά ουσία της στέβια είναι σταθερή σε θερμοκρασία έως και 200 βαθμών Κελσίου,
ιδιότητα που επιτρέπει τη χρήση της στη μαγειρική, σε αντίθεση με τη συνθετική
ασπαρτάμη.
* Η κοινή μηδική (Medicago sativa) είναι πολυετές ψυχανθές φυτό
(5-6 έτη) που κατάγεται από τη νοτιοδυτική Ασία και συγκεκριμένα από την περιοχή
Ιράν, Ιράκ και Τουρκμενιστάν. Στην Ελλάδα και στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο
εισήχθη κατά τους Ελληνοπερσικούς πολέμους, τον 5ο αιώνα π.Χ. Η μηδική είναι το
σπουδαιότερο χορτοδοτικό φυτό σε παγκόσμια κλίμακα, γεγονός που οφείλεται στην
υψηλή θρεπτική του αξία. Το χόρτο της μηδικής είναι πλούσιο σε πρωτεΐνες,
υδατάνθρακες, ανόργανα άλατα και βιταμίνες. Χρησιμοποιείται ως χονδροειδής
ζωοτροφή στα σιτηρέσια βοοειδών, αιγοπροβάτων, χοίρων και πουλερικών, με τον
περιορισμό ότι μπορεί να προκαλέσει τυμπανισμό στα μηρυκαστικά εφόσον
καταναλωθεί χλωρή. Τα τελευταία χρόνια, εξαπλώνεται διαρκώς η βιολογική
καλλιέργεια της μηδικής, προς κάλυψη των αναγκών των βιολογικά εκτρεφόμενων
ζώων, ο αριθμός των οποίων συνεχώς αυξάνεται.
* Τρούφα. Μια εναλλακτική
επιλογή καλλιέργειας, με μικρές απαιτήσεις στις δαπάνες έναρξης και φροντίδας
αλλά με υποσχέσεις για μεγάλες αποδόσεις, «εισβάλλει» δυναμικά τον τελευταίο
καιρό στον ελληνικό αγροτικό χώρο. Πρόκειται για το σπάνιο μανιτάρι με το όνομα
«τρούφα», το οποίο αναπτύσσεται υπόγεια (7-15 εκ. από την επιφάνεια), στο ριζικό
σύστημα ορισμένων δέντρων ή θάμνων, όπως: φουντουκιά, φλαμουριά, πεύκο,
καστανιά, ελιά, πλατύφυλλη ή χνουδωτή βελανιδιά, αμυγδαλιά κ.ά. Στα δέντρα αυτά
γίνεται μπόλιασμα της ρίζας με τον μύκητα. Σήμερα, το κόστος εγκατάστασης
φυτείας ανά στρέμμα κυμαίνεται από 1.000 έως 1.500 ευρώ (προβλέπεται και
επιδότηση από τα σχέδια βελτίωσης), ενώ οι αποδόσεις -ύστερα από μια 5ετία-
μπορούν να φτάσουν τα 1.500 ευρώ το στρέμμα.
* Φασκόμηλο. Στη Θεσσαλία, στη
Ροδόπη αλλά και στο Αγιον Ορος αρχίζει να καλλιεργείται με πολύ καλές αποδόσεις
το αρωματικό φυτό με τις ευεργετικές ιδιότητες. Η Salvia officinalis και η
Salvia triloba, όπως είναι μερικές από τις επιστημονικές ονομασίες του
φασκόμηλου, ήταν γνωστές από την αρχαιότητα, και ο Ιπποκράτης τις χρησιμοποιούσε
για θεραπευτικούς σκοπούς. Σήμερα, πάντως, η χρήση της διευρύνθηκε κι εκτός από
αφέψημα συναντάται στη φαρμακολογία και στην αρωματοθεραπεία. Στην Κάτω Τούμπα
της Θεσσαλονίκης, μάλιστα, έδωσε το όνομά της σε ένα πρότυπο κέντρο αισθητικής,
ενώ ευρεία είναι η χρήση της στην οδοντιατρική, καθώς έχει αποδειχτεί ότι
καταπολεμά την οδοντική πλάκα. Ο Τάσος Ψύρρας από τον Τίρναβο Λάρισας βρήκε
σπόρους ελληνικού φασκόμηλου σε μια πεζοπορία του στον Ολυμπο. Σήμερα καλλιεργεί
3 στρέμματα με πιστοποιημένους σπόρους, που προμηθεύεται από το ΕΘΙΑΓΕ, και μέσω
ενός εμπόρου εξάγει το παραγόμενο προϊόν στην Αμερική για αφέψημα.
*
Αγριοαγκινάρες... με οκτάνια. Ο Γιάννης Ισκούδης από τις Καρυές Λάρισας
εγκατέλειψε την καλλιέργεια βαμβακιού και φύτεψε περίπου 520 στρέμματα με
αγριοαγκινάρα. Είχε δηλώσει ότι το έκανε για τρεις λόγους: περιβαλλοντικούς,
οικονομικούς και ενεργειακούς. Με την καλλιέργεια αυτή έχουμε αποκατάσταση των
εδαφών διότι χρησιμοποιούμε πολύ λίγα φυτοφάρμακα. Η αγριοαγκινάρα, σύμφωνα με
τον καθηγητή στο Τμήμα Γεωπονικών Εφαρμογών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Νίκο
Δαναλάτο, μπορεί να εξελιχθεί στο «ελληνικό πετρέλαιο», δίνοντας τη δυνατότητα
στους αγρότες να βρουν μια αποδοτική καλλιέργεια και στους καταναλωτές ένα φθηνό
καύσιμο.
* Κρητικό ραδίκι. Ανήκει στη μεγάλη οικογένεια των άγριων ραδικιών
και το όνομά του σημαίνει ότι μιλάμε για έναν μικρό αγκαθωτό θάμνο, τόσο
αγκαθωτό όσο να κάνει απλώς δύσκολη τη ζωή των Κρητικών που αποφασίζουν ν'
ασχοληθούν μαζί του. Στην επιστημονική του ονομασία, το σταμναγκάθι λέγεται
Cichorium Spinosum και όσον αφορά τη λεκτική συνύπαρξη της στάμνας με το αγκάθι,
λέγεται ότι ευθύνεται μια παλιά συνήθεια των Κρητικών να καλύπτουν με αυτά τα
χόρτα τα στόμια των σταμνών με το νερό για να εμποδίζονται τα μαμούνια και τα
έντομα να κάνουν... βουτιές στο πόσιμο χρυσάφι. «Το χόρτο έχει μια υπέροχη
πικράδα μαζί με μια ελαφριά γλυκύτητα, που δεν μοιάζει με κανενός άλλου και
είναι σήμα κατατεθέν της κρητικής κουζίνας. Είναι το περιβόητο σταμναγκάθι, που
τα τελευταία χρόνια έχει κουρσέψει όλα τα γκουρμέ εστιατόρια της Ελλάδας -και
όχι μόνο- ανακηρύσσοντας εαυτόν ως χόρτο απαραίτητο σε κάθε γαστρονομική
αναζήτηση» είχε σημειώσει ο Δειπνητής στην «Ε».Αλλα ξεχωριστά προϊόντα που
εξακολουθεί να παράγει η ελληνική γη, είναι: η κορινθιακή σταφίδα, ξερά σύκα
Μεσσηνίας, Λακωνίας, Εύβοιας και Αττικής, τοματάκι της Σαντορίνης, κουμ-κουάτ
της Κέρκυρας, πατάτες Νάξου, πεπόνι της Μυτιλήνης, καρπούζια της Μεσσηνίας,
μανταρίνι Καλύμνου, νεροκρέμμυδο Ζακύνθου, η οινοποιήσιμη ποικιλία βαρτζαμί της
Λευκάδας, φράουλες της Ηλείας, κάστανα της Λακωνίας και της Αρκαδίας, όσπρια της
Δυτικής Μακεδονίας και του Εβρου, πατάτες των Σερρών, της Δράμας του Αμυνταίου
και της Πελοποννήσου, θερμοκηπιακές καλλιέργειες της Κρήτης και της Πρέβεζας,
οπωροκηπευτικά των Μεγάρων, ακτινίδια της Πιερίας, φάβα της Σαντορίνης, αχλάδια
της Λέσβου.
** «Μανιτάρι τρούφα, μια δυναμική και αποδοτική καλλιέργεια»
είναι το σύνθημα του Παύλου Μιχαηλίδη, από το Κιλκίς. Αφού επισκέφθηκε στο
εξωτερικό εκτάσεις με αυτό το προϊόν και αφού μελέτησε τις ανακοινωμένες
επιστημονικές έρευνες για τις δυνατότητες εξεύρεσης δενδρυλλίων εμβολιασμένων με
τον μύκητα Τρούφα, άφησε τα 100 στρέμματα με τα σιτάρια που καλλιεργούσε και
στράφηκε στην τρούφα. Σύμφωνα με πληροφορίες, στη χώρα μας είκοσι καλλιεργητές
από διάφορες περιοχές της Ελλάδας έχουν επενδύσει σήμερα το μέλλον τους στην
παραγωγή τρούφας, του πιο εκλεκτού εδέσματος στην ευρωπαϊκή κουζίνα, με την
πιο... αλμυρή τιμή.* Κρασί, φάβα και ντοματάκια είναι τα προϊόντα που παράγουν
στη Σαντορίνη. Σύμφωνα με τον γεωπόνο Μάρκο Καφούρο, η παραγωγή είναι
ικανοποιητική: για τη φάβα έχουμε 1.000 στρέμματα, για το ντοματάκι 250, με
απόδοση 150 τόνους ετησίως. «Είναι ικανοποιητική η παραγωγή, αρκεί να έχει
βρέξει Μάρτη και Απρίλη. Πολλά νέα παιδιά στρέφονται στην ντόπια γεωργία και
γίνονται αγρότες. Αυτό είναι πολύ αισιόδοξο για μας».
* Ο Θανάσης Καρτάλης
είναι 43 ετών και εδώ και λίγο καιρό καλλιεργεί στην Ξάνθη 10 στρέμματα με
ροδιές. «Η πρώτη παραγωγή ήταν 400 κιλά ανά στρέμμα. Τα πρώτης κατηγορίας τα
στέλνουμε στη Ρωσία για βρώση, τα άλλα για χυμό. Είναι μια εναλλακτική
καλλιέργεια, που πιστεύουμε ότι στο μέλλον θα αποδώσει πιο πολύ». Στην ίδια
περιοχή έχει ξεκινήσει και η παραγωγή ακτινιδίων και μήλων παράλληλα με τα
σιτηρά και το βαμβάκι.
* Αφησε τη συμβατική γεωργία και καλλιεργεί βιολογικά
σιτηρά, όσπρια, ψυχανθή, ζωοτροφές. Ο 46άχρονος Στέργιος Τσιμνιόπουλος από τα
Γρεβενά μάς λέει ότι η δυκολία και το κόστος της παραγωγής ξεκινούν μετά τη
σπορά, αφού δεν χρησιμοποιούν φυτοφάρμακα και λιπάσματα, άρα η απόδοση είναι
πολύ μικρότερη. «Εμείς επιμένουμε, διότι έτσι θα πάμε μπροστά τη γεωργία μας και
θα έχουμε καλύτερα αγροτικά προϊόντα».

Σχόλιό μας:
Όσον αφορά στα ελληνικά προϊόντα που πρέπει να προωθηθούν
σαν ανταγωνιστικά στη παγκόσμια αγορά, η γνώμη μου είναι ότι αυτή η λογική
οδήγησε την ελληνική γεωργία στο να γίνει αντιπαραγωγική και να εισάγουμε πια τα
περισσότερα προϊόντα διατροφής-συνεισφέροντας και στη διόγκωση του χρέους, αφού
το ετήσιο ισοζύγιο των γεωργικών προϊόντων είνα αρνητικό κατά 4,5 δισ. Ευρώ- και
να χάσουμε την αυτάρκεια στα περισσότερα από αυτά. Η αναδιάρθρωση που πρέπει να
γίνει από τους έλληνες αγρότες-στα πλαίσια και της επερχόμενης διατροφικής
κρίσης-δεν είναι η στροφή σε εξεζητημένα ανταγωνιστικά προϊόντα, αλλά σε
καλλιέργειες που θα εξασφαλίσουν την διατροφική ασφάλεια του πληθυσμού και την
αυτάρκεια για τις τοπικές κοινωνίες. Και λόγω αύξησης της ζήτησης των προϊόντων
διατροφής στη Ν.Α.Ασία, και λόγω μειωμένης παραγωγής-βλέπε κλιματικές αλλαγές-
αλλά και λόγω κερδοσκοπικών παιχνιδιών όσον αφορά στις τιμές τους, η κρίση
διατροφής θα ενταθεί τα επόμενα χρόνια. Σκεφτόμενοι παγκόσμια λοιπόν θα πρέπει
να δράσουμε τοπικά, ώστε να αποκαταστήσουμε -τουλάχιστον τοπικά- τις παγκόσμιες
ανισορροπίες, από τη στιγμή που δεν έχουμε δυνατότητες αρκετές για δράσουμε σε
παγκόσμιο επίπεδο.

 Η Ομάδα Αστικών & Περιαστικών Καλλιεργειών (ΠΕΡ.ΚΑ.) δημιουργήθηκε τον
Ιανουάριο του 2011 από ανθρώπους της πόλης που έχουν ως στόχο την συλλογική
καλλιέργεια λαχανικών, εποχιακών φρούτων, λουλουδιών και βοτάνων σε αγρό μέσα ή κοντά στην πόλη της Θεσσαλονίκης. Η καλλιέργεια είναι μη κερδοσκοπική, θα
καλύπτει τις ανάγκες των μελών της ομάδας καθώς και ευπαθών κοινωνικών ομάδων
και θα γίνει με βάση τις αρχές της βιολογικής, βιοδυναμικής ή φυσικής
καλλιέργειας με σεβασμό στους φυσικούς πόρους, ώστε τα τρόφιμα που θα παράγονται
να είναι καθαρά, ασφαλή και ωφέλιμα για τον ανθρώπινο οργανισμό. Η δραστηριότητα
αυτή, μέσα από αρχές της συλλογικότητας, της συντροφικότητας, της ισονομίας και
της συνεχούς εκπαίδευσης μπορεί να αποτελέσει ταυτόχρονα εργαστήριο έρευνας για
την ανάπτυξη ενός νέου τύπου κοινωνικών και οικονομικών δραστηριοτήτων, να
γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ αστών και αγροτών και να φέρει κοντά στην φύση τον
άνθρωπο της πόλης.

Οι παραδοσιακές μέθοδοι γεωργίας φαίνεται ότι
προστατεύουν τις προμήθειες τροφίμων ενώ παράλληλα ενισχύουν τις αγροτικές
καλλιέργειες καθιστώντας τες ανθεκτικότερες στην κλιματική αλλαγή, όπως
προκύπτει από έρευνα του Διεθνούς Ινστιτούτου Περιβάλλοντος και Ανάπτυξης, το
οποίο εδρεύει στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Σύμφωνα με όσα καταγράφονται στη μελέτη, η γνώση των παραδοσιακών μεθόδων καλλιέργειας βοήθησε τους ντόπιους στην Κίνα, στην Κένυα και στη Βολιβία να αντιμετωπίσουν με μεγαλύτερη επιτυχία τα ακραία καιρικά φαινόμενα αλλά και τις αρνητικές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, σε σύγκριση με τις σύγχρονες μεθόδους.

«Οι πολιτικές, οι
επιδοτήσεις και τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας προωθούν εμπορικές
ποικιλίες και την εντατική καλλιέργεια σε βάρος των παραδοσιακών καλλιεργειών
και πρακτικών», δήλωσε η Krystyna Swiderska, υπό την οποία πραγματοποιήθηκε η
σχετική έρευνα.

«Αυτό φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα καθώς αναγκάζει τις
χώρες και τις κοινότητες να εξαρτώνται από μικρή ποικιλία καλλιεργειών, γεγονός
που υπονομεύει τη γνώση και τη βιολογική ποικιλότητα, στοιχεία ουσιαστικής
σημασίας για την ανθεκτικότητα και την προσαρμογή», προσέθεσε στη
συνέχεια.

Οι παραδοσιακές μέθοδοι γεωργίας προϋποθέτουν τη χρήση τοπικών
φυτών για την καταπολέμηση των εντόμων, την επιλογή ανθεκτικών καλλιεργειών, οι
οποίες αντέχουν περισσότερο στις ακραίες καιρικές συνθήκες (πλημμύρες,
ξηρασίες), και την καλλιέργεια διαφορετικών ειδών, για μεγαλύτερη
ασφάλεια.

1.) Η τέχνη του Καλλιεργείν
Κουτσός Θεόδωρος
Θρέψη των φυτών - Γεωργική Οικολογία - Κώδικες Oρθής Γεωργικής Πρακτικής - Συμβατική, Βιολογική [Ο νέος κανονισμός (834/2007)] - Βιοδυναμική Γεωργία & Πρωτόκολλο Ολοκληρωμένης
Καλλιέργειας

Βιοκαλλιέργειες ελιάς, αμπελιού, εσπεριδοειδών, μηλιάς και αχλαδιάς.

Το βιβλίο «Η τέχνη του καλλιεργείν» περιέχει τις απαιτούμενες
βασικές θεωρητικές και πρακτικές γνώσεις για την άσκηση όλων των μορφών της
γεωργίας, κυρίως όμως της βιολογικής, ενώ γίνεται και ιδιαίτερη αναφορά στη
βιοδυναμική και την ολοκληρωμένη γεωργία, με παράδειγμα δημιουργίας πρωτοκόλλου.


Συγκεκριμμένα το βιβλίο περιλαμβάνει 4 ενότητες με τα αντίστοιχα
κεφάλαια ως ακολούθως:
Α. Θεωρητικά Μαθήματα Γεωργίας,
Β. Πρακτικά
Μαθήματα Γεωργίας,
Γ. Βιώσιμα Συστήματα Παραγωγής: Βιολογική Γεωργία,
Βιοδυναμική γεωργία και Ολοκληρωμένη γεωργία,
Δ. Παράρτημα: Βιοκαλλιέργεια
Ελιάς, Βιοκαλλιέργεια αμπελιού, Βιοκαλλιέργεια εσπεριδοειδών, Βιοκαλλιέργεια
μηλιάς και αχλαδιάς.

Οι γνώσεις αυτές είναι απαραίτητες στους ασκούντες
ή σ'αυτούς που πρόκειται να ασκήσουν γεωργία ή κηπουρική. Επί πλέον είναι
χρήσιμες, στους μαθητές τεχνικών λυκείων καθώς και γνωστικό βοήθημα στους
καθηγητές της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, εφόσον το αντικείμενο διδασκαλίας τους
έχει σχέση με τη γεωργία. Επίσης μπορεί να αποτελέσει συμπληρωματικό βοήθημα σε
σπουδαστές και φοιτητές της ανώτατης εκπαίδευσης, καθώς και σε όποιον θέλει να
μάθει την τέχνη «του καλλιεργείν» φυτών και γης, γιατί όταν καλλιεργούμε τα
φυτά, καλλιεργούμε και τη γη.

2).Πρακτική Λαχανοκομία και
Παραδοσιακές Ποικιλίες
Μπλέτσος Φώτιος
Στο βιβλίο αυτό
αναπτύσσονται εν συντομία πρακτικές καλλιέργειας και παραγωγής λαχανικών με
σύγχρονες και παραδοσιακές τεχνικές.
Οι περισσότερο καλλιεργούμενες
παραδοσιακές ποικιλίες 18 λαχανοκομικών ειδών περιγράφονται πλήρως όσον αφορά τα
αγροκομικά, φυσιολογικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά τους.
Η περιγραφή αυτή
έχει ως στόχο να γνωρίσουν οι αναγνώστες-παραγωγοί τις παραδοσιακές ποικιλίες,
να τις ξαναφέρουν στα χωράφια τους και να τις διαφημίσουν, ώστε να τις γνωρίσουν
οι καταναλωτές και να προμηθεύουν την αγορά με ποιοτικά και ασφαλή προϊόντα.

Τα προϊόντα αυτά μπορούν να παραχθούν με την εφαρμογή σύγχρονων τεχνικών
καλλιέργειας ώστε να γίνουν ανταγωνιστικά, να ικανοποιήσουν τις προσδοκίες των
γεωργών και τις απαιτήσεις των καταναλωτών.
Έτσι θα μειωθεί η αγροτική
εξάρτηση της χώρας μας από τις πολυεθνικές εταιρείες και θα αυξηθεί η
απασχόληση, ιδιαίτερα των νέων στην παραγωγή παραδοσιακών προϊόντων

Αν η συνέχιση της ζωής σε αυτόν τον πλανήτη είναι εφικτή, χωρίς ιδιαίτερες δυσκολίες, αυτό το οφείλουμε στους γαιοσκώληκες, αυτούς τους περιφρονημένους και ακούραστους εργάτες. Αυτοί ανακυκλώνουν τα θρεπτικά στοιχεία και τα θέτουν στη διάθεση των επόμενων γενεών, φυτών, ζώων και ανθρώπων. 

Οργώνουν τη γη 24 ώρες το 24ωρο, δεν ζητάνε αυξήσεις και δεν απεργούν!. Κυκλοφορούν μόνο τη νύχτα (είναι ευαίσθητοι στην υπεριώδη ακτινοβολία) παίρνουν τα πεσμένα φύλλα και μάλιστα από την στενή τους πλευρά και τα οδηγούν μέσα στις στοές τους όπου και τα καταναλώνουν μαζί με χώμα από τις στοές που συνεχώς διανοίγουν. Από την έδρα τους αποβάλλουν τα περιττώματα που είναι εκπληκτικής αξίας βιολογικά λιπάσματα.
Για αυτό ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που θα χρειασθεί να επιδιώξει ο καλλιεργητής είναι ένα έδαφος πλούσιο σε γεωσκώληκες.
Σε ένα εκτάριο υγιούς εδάφους ζουν πάνω από 100.000 γεωσκώληκες, που ζυγίζουν όσο και ο κατάλληλος αριθμός αγελάδων που μπορούν να ζουν στην ίδια έκταση. Στο έντερο του γεωσκώληκα η νεκρή βιομάζα και τα σωματίδια του εδάφους, με τη βοήθεια αναρίθμητων μικροοργανισμών, μετατρέπονται σε πολύτιμο χούμο. Κάθε χρόνο ο γεωσκώληκας μπορεί να παράγει χούμο   ίσα με 70 φορές το βάρος του. Στα απόβλητά του βρίσκεται 2πλάσιος άνθρακας, 5πλάσιο άζωτο και 7πλάσιος φώσφορος από ότι στο κανονικό χώμα. Οι στοές που ανοίγει στο έδαφος από τη μια το αερίζουν, από την άλλη λειτουργούν σαν δρόμοι ανάπτυξης των ριζών των διάφορων φυτών. Μπορεί μάλιστα να αλέθει και μικρές πετρούλες και να τις μετατρέπει σε σκόνη ορυκτών.
"Είναι να θαυμάζει κανείς όταν σκέπτεται ότι όλη η μάζα του επιφανειακού χούμου έχει περάσει μέσα από το σώμα των γεωσκώληκων και ότι κάθε λίγα χρόνια θα ξαναπεράσει από αυτό...", έγραψε κάποτε ο Δαρβίνος.
Στην πραγματικότητα όλες οι τροφές μας και έτσι έμμεσα και οι άνθρωποι έχουν περάσει από το σώμα τους, αποδεικνύοντας ότι είναι τόσο χρήσιμοι, όσο κανένα άλλο είδος από τη χαμηλής οργάνωση ζωή.

Παλιά ένα κοπάδι από πουλιά ακολουθούσε το 
αλέτρι των γεωργών στον κάμπο. Γεύονταν τους γαιοσκώληκες που έφερνε στην 
επιφάνεια το αλέτρι. Σήμερα δεν βλέπεις το ίδιο φαινόμενο πίσω από τα τρακτέρ 
γιατί οι αγρότες με την υπερβολική κατεργασία του εδάφους έχουν κάνει τους 
γαιοσκώληκες κιμά!. 

Κατασκευή του Μποκάσι: χρησιμοποιούμε τις ήδη ραντισμένες με ΕΜ
κοπριές μαζί με το τυχόν άχυρο(βρίσκονται ήδη σε στάδιο ζύμωσης και για αυτό ο
στάβλος ή το κοτέτσι δεν μυρίζει άσχημα) καθώς και κλαδέματα, χόρτα και φύλλα
απο το κτήμα(τα οποία έχουμε πρώτα επεξεργαστεί με θρυματιστή). Κάνουμε τα εξής
βήματα:

• Όλα τα οργανικά υλικά, που έχουμε στη διάυεσή μας, τα ψεκάζουμε
καταρχήν με1,5 λίτρο ( l ) ανά κυβικό μέτρο( m3) ΕΜα

• Κάνουμε το εξής
μείγμα: 60% κοπριά, 35% άλλα οργανικά υλικά(άχυρο, κλαδέματα φύλλα κ.λ.π.), 5%
χώμα μαζί με πετρόσκονη(απο κοντινό νταμάρι) και λίγο
  κεραμόσκονη(EMX-Keramik)

• Ανακατεύοντας το παραπάνω μείγμα ψεκάζουμε με
1 l/m3 EMα, το οποίο διαλύουμε σε τόσο νερό, ώστε η τελική υγρασία του μείγματος
να είναι 35-40%

• Αφού το έχουμε ανακατέψει το τελικό μείγμα το ψεκάζουμε
ακόμα μια φορά με 1 l/m3 Emα. Απο δώ και πέρα δεν ανακατεύουμε και σκεπάζουμε
καλά το μείγμα με ένα Νάϋλον, ώστε να μη παίρνει αέρα(αναερόβια επί το πλείστον
ζύμωση). Αν έχουμε άνοιξη, καλοκαίρι ή φθινόπωρο, χρειάζεται 5-6 βδομάδες για να
είναι έτοιμο το μποκάσι. Το χειμώνα χρειάζεται το λιγότερο 8
βδομάδες.

  Δύο βδομάδες πριν το φύτεμα του φυτώριου απλώνουμε στο έδαφος Μποκάσι, που έχουμε ήδη φτιάξει με τη χρήση ΕΜ
• Κατά την άπλωμα του Μποκάσι το ψεκάζουμε ταυτόχρονα με ΕΜα, αραιωμένο με νερό σε αναλογία 1: 100
• Σκεπάζουμε το μποκάσι στη συνέχεια με ελαφρύ σκάψιμο
• Μετά το φύτεμα πασπαλίζουμε το έδαφος γύρω από κάθε φυτό με μισό κουταλάκι κεραμόσκονη(Keramikpulver) αναμειγμένη με πετρόσκονη(την οποία εξασφαλίζουμε από κοντινό νταμάρι ή από εργαστήριο επεξεργασίας πέτρας)
• Στη συνέχεια κάθε εβδομάδα πότισμα των φυτών με ΕΜα(π.χ. για 10 λίτρα νερό 0,5 λίτρα ΕΜα) καλύτερα κατά το σούρουπο ή πριν τη βροχή, αν την περιμένουμε ή κατά το ψιλόβροχο.

Για αρρώστειες: ψεκάζουμε με ΕΜ5(σε αναλογία με νερό πάνω από 1:100) το φυτό και τα άρρωστα φύλλα του, προσέχοντας να μη βρσχούν τα άνθη που δεν έχουν δέσει ακόμα(το ίδιο προσέχουμε και κατά το πότισμα με Εμα)
Επίσης: τα χαμηλά κλωναράκια-φύλλα του φυτού τα κόβουμε και με αυτά σκεπάζουμε το έδαφος γύρω-γύρω από το φυτό
Οι ντομάτες ειδικά πέρα από το ότι είναι πολύ πιο υγιεινές, είναι και βαρύτερες σε σχέση με τον όγκο(έχουν περισσότερη μάζα). Τις πιο καλές τις βρίσκουμε δοκιμάζοντάς σε ένα κουβά νερό, είναι αυτές που βυθίζονται πιο γρήγορα

Παρασκευή ΕΜ5: σε ένα πλαστικό μπουκάλι(π.χ.1,5 λίτρων) βάζουμε 1 λίτρο νερό μαζί με 100 ml ΕΜ1 και 100 ml (μιλιλίτρα) μελάσσα. Το αφήνουμε να ζυμώσει μια βδομάδα σε ζεστό μέρος,κλειστό το μπουκάλι χωρίς αέρα μέσα(το εξασφαλίζουμε πιέζοντας το μπουκάλι). Προσοχή όμως, θα πρέπει να το ανοίγουμε που και που για να φεύγουν τα αέρια της ζύμωσης.
Μετά τη βδομάδα βάζουμε επιπλέον 100 ml ξύδι και 100 ml αλκοόλ(π.χ. τσίπουρο) και το αφήνουμε να ζυμώσει μέχρι που δεν βγάζει άλλο αέρια ζύμωσης(1-2 βδομάδες).
Στο τέλος μπορούμε να προσθέσουμε και λίγο κόκκινο πιπέρι και αλεσμένο σκόρδο.
Διατηρείται μέχρι και 4 μήνες σε σκοτεινό-κρύο μέρος.

Γενικότερα για τη χρήση των ΕΜ στη γεωργία δείτε:
http://topikopoiisi.blogspot.de/2011/09/blog-post_8611.html

Το χειμώνα του 1941 ο γεωπόνος Νικόλαος Βοσυνιώτης τµηµατάρχης στους ∆ηµοτικούς Κήπους της Αθήνας άρτι αφιχθείς από τις Βερσαλίες -όπου έχει διδαχθεί την γεωπονία- αποφασίζει να συγγράψει έναν εύχρηστο οδηγό που περιλαµβάνει οδηγίες για να φτιάξει ο κάθε πολίτης της Αθήνας, φθηνά και εύκολα, έναν µικρό «οικογενειακό» λαχανόκηπο για την επιβιώσή του. Σε αυτή τη διεύθυνση μπορείτε να δείτε σε ψηφιακή μορφή την επίκαιρη όσο ποτέ εργασία του…

http://web.amna.gr/newpage/laxanokipos/?id=2012_03_21_12_13_31&pg=12&prj=projects&cst=customize